Piękno, prawda i dobro cz. 12

Wielki ten okres od upadku starożytnego życia, aż do brzasków rozkwitu wieków średnich, trwał około 1000 lat: Obudzenie samoistnego ducha ludów w sztuce i poezji, walka papiestwa z cesarstwem, władzy duchownej ze świecką, oznaczają początek nowej epoki. Gdy w krzyżowych wyprawach nowy prąd ruchliwego, wielobarwnego życia przejął ludy, gdy miasta poczęły wznosić swe wyniosłe katedry, gdy pieśń minezengerów zabrzmiała na świetnych dworach magnatów, a powieść ludu po dawnemu ozwała się w melodii i słowie, wyłączność religijnego pierwiastku została przełamaną, jakkolwiek główne prądy owych czasów ku niemu zmierzały.

Pod osłoną kościoła i w jego służbie wyrosły potęgi rwące się do samoistnego życia.

Odtąd pierwiastek estetyczny coraz silniej wydobywa się na wierzch. Ludy wyzuwały się z opieki; znudzone kołowaniem po kolei utartej kościoła, pragnęły zerwać więzy jego przymusu, nie chciały już giąć się pod jego surową rózgą, ale tęskniły znowu za rzeźwym światem uczuć i używaniem zmysłów; i w życiu polityczno – społecznym czuć było świeżość nowych wyobrażeń.

Comments

  1. By Reklama